(Te veel) discussie rondom voeding?

Santiago (Chili), 19 oktober 2016 22:18 | Lot

Terwijl we ons in Nederland druk maken over het feit dat we ons te druk maken over gezonde voeding – zoals tijdens het debat rondom het dieet van The Green Happiness – krijgen in Chili de kinderen gewoon frisdrank, chips en koekjes mee naar de crèche.

Ik maak me druk. Dat bleek al uit de eerste (vrij lange en daardoor bijna onleesbare) zin van deze blog. Niet per se om de meiden van The Green Happiness. Hebben jullie dat debat gevolgd?

 Ik ga me, inhoudelijk, zeker niet teveel met de discussie rondom TGH bemoeien, want:

  1. Ik ben geen voedingsdeskundige
  2. Er is genoeg over gezegd
  3. Men ziet door de bomen het bos al niet meer, dus deze Bosch houdt zich erbuiten

Maar ik wil wel iets anders onder de aandacht brengen. Wij Nederlanders discussiëren graag. Geven overal gevraagd (en ongevraagd) onze mening. Zijn niet bang om ons te uiten. Dat is hier in Chili HEEL anders. Men uit zich hier niet, of nauwelijks. Ik kan me goed herinneren toen ik in Nederland van het platteland naar de stad verhuisde, dat ik het vreemd vond dat mensen elkaar niet altijd groetten. Nou, in Chili zeg je niemand die je niet kent gedag. Laat staan dat je een praatje met elkaar maakt op straat. Doorgaans kijken mensen elkaar op straat niet eens aan.

De oorsprong van deze afstandelijkheid ligt, denk ik, in het klasse-verschil. De rijkere Chileen is erg bang voor de armere Chileen. Natuurlijk chargeer ik, daar ben ik me van bewust, maar dat moet voor een blog. Ik geef alleen aan hoe ik het ervaar. Deze afkeer -of beter gezegd angst - voor de andere klasse resulteert in een afstandelijkheid die ons,  Nederlanders, onbekend is.

Terug naar voeding en de discussie rondom voeding. Natuurlijk is de regering in Chili zich ook bewust van de problematische gevolgen van obesitas. Recent werden daarom enorme stickers met ‘Alto en…’ (‘Bevat veel…’) op verpakkingen geïntroduceerd, waarmee gewaarschuwd wordt voor vet, suikers en zout. Deze stickers worden overal op de verpakking aangebracht, waardoor de ingrediëntenlijst compleet onleesbaar wordt. Dat vind ik dan weer storend. De kenner, of de bovengemiddeld geïnteresseerde, kan daardoor niet meer zien wat er in producten zit. En daar gaat het toch juist om?

Terwijl ik de stickers sta los te peuteren in de supermarkt om te kijken of ik iets wel of niet aan mijn zoon (2 jaar) wil geven, zet diezelfde zoon het op een huilen. Ja, peuters huilen op de meest onvoorspelbare en onhandige momenten. En, je gelooft het niet, de - altijd zo discrete en nimmer gedagzeggende - Chileense dame naast me opent een zak snoep en geeft er één aan mijn zoon. WAT?

Als ik de volgende dag op de crèche te horen krijg dat ik niet langer mijn zoons naam op zijn ochtendsnack hoef te schrijven, omdat hij de enige is die groente en fruit eet, dan breekt mijn klomp. Waar de discussie in Nederland volledig escaleert, mag hij hier weleens op gang komen. Ondertussen blijf ik bij mijn motto: Gewoon gezond, gevarieerd, natuurlijk en niet teveel.  Eet smakelijk.

Ps. Toch discussiëren? Praat mee met Lot of Life op Facebook! De discussie is al begonnen toen ik deze foto van mijn zoon plaatste…

Ps 2. Omdat ik morgen jarig ben, maakten wij taart. Met suiker. En Otte mocht, natuurlijk, ook een stukje. Nieuwsgierig naar het recept? Hier vind je hoe je de heerlijke aardbei-rabarbertaart maakt!