artikel

Column Suzan Tuinier: Mijn kind moet eten!

Algemeen

Column Suzan Tuinier: Mijn kind moet eten!

Precies acht jaar geleden gebeurde er iets bijzonders: ik werd moeder! De roze wolken dreven snel over. Ik was totaal niet emotioneel, maar voelde me een leeuwin die moest zorgen voor haar pasgeboren welp. En hoe doe je dat? Door je volledig te focussen op de meest primaire levensbehoefte: mijn kind moet eten. Dit artikel komt uit de printuitgave van Voeding Nu 3

Borstvoeding is de beste brand- en bouwstof voor baby’s. Die boodschap wordt er goed ingeramd. Met succes: het percentage moeders dat start met het geven van borstvoeding ligt rond de tachtig procent. Bijna de helft daarvan houdt het zes maanden vol. Respect!

Niemand vertelde me dat het geven van borstvoeding zwaarder is dan het trainen voor een marathon. Plug maar eens zo’n wiebelende onrustige baby aan je borst. Bloed, zweet en tranen kostte het. Om nog maar te zwijgen over het schuldgevoel als het niet lukt. Je voelt je direct verantwoordelijk voor de gezondheid van je kind.

 

Die eerste maanden was borstvoeding voldoende. Daarna werd het uitdagender. Ik genoot van de eerste hapjes van mijn kind en experimenteerde er vrolijk op los. Maar dat durfden veel ouders in mijn omgeving niet. Ondanks de duidelijke adviezen van het consultatiebureau voelde ik de onzekerheid van moeders en vaders in mijn omgeving. Nog steeds word ik regelmatig geïnterviewd in de ouder- en kindbladen over moeilijk etende dreumesen en peuters. Ik geef dan tips en tricks om ouders te helpen. Hopelijk krijgen ze daarmee meer vertrouwen in de keuzes die ze maken en leren ze hun kinderen al op jonge leeftijd wat gezonde eetgewoontes zijn.

 

Als kinderen ouder worden gebeurt er iets opmerkelijks. Langzamerhand verdwijnt het verantwoordelijkheidsgevoel van ouders wat meer naar de achtergrond. Een fruithapje in de ochtend wordt niet automatisch vervangen door een vast fruitmoment. Hoe ouder kinderen worden, hoe meer ze meegaan in de eetgewoonten van het gezin. En die zijn helaas niet altijd even goed. Zeventien procent van de kinderen van wie beide ouders te dik zijn, heeft zelf ook last van overgewicht. Het is deels genetisch, maar ligt zeker ook aan het gedrag. Kinderen apen je na.

 

Een handleiding bestaat niet. Gezond verstand gelukkig wel. Ik hoop daarbij op een flinke dosis voedingsverantwoordelijkheid, zodat iedere ouder zich direct verantwoordelijk voelt voor wat zijn of haar kind eet. En dan niet alleen die eerste duizend dagen, waarin de ontwikkeling razendsnel gaat. Nee, een heel leven lang!

 

Reageer op dit artikel