artikel

Haat liefde

Voeding en gedrag

Het was op een prachtig Spaans eiland na een heftige tocht op de racefiets. Ik had nét niet genoeg ontbeten en me flink uitgesloofd. Na een uur of 5 schreeuwde mijn lichaam om brandstof, ik kon niet meer. De tank was leeg en ik werd duizelig. Nog net op tijd bereikte ik een terrasje en bestelde een cola. Die eerste slok, die zoetigheid die mijn lijf binnenstroomde… wat een gelukzalig moment. Dit artikel komt uit de printuitgave van Voeding Nu 3.

Haat liefde

Koolhydraten zijn niet zo populair. Als je op Instagram kijkt is ‘lowcarb’ nog steeds een synoniem voor gezond eten. Er rust vooral een vloek op suiker en pasta. Natuurlijk weet ik dat de meningen over dit onderwerp verdeeld zijn. Toch besloot ik een jaar of vijf geleden om minder koolhydraten te eten. Ik was namelijk 15 kilo te zwaar.

Vanaf dat moment at ik geen brood meer, lunchte ik met een salade of omelet en at ik geen pasta, rijst en aardappelen bij de avondmaaltijd. Maar dat was niet het enige. Ik maakte in die periode namelijk ook kennis met de triatlon en ging veel meer bewegen. Ook maakte ik gezondere keuzes tussendoor en at ik sowieso minder. Want zeg nou zelf: je neemt toch net wat meer ham, asperges en botersaus als je er van die romige gekookte nieuwe aardappeltjes bij eet? Of het nou terecht was of niet, ik viel enorm af en begon daardoor die koolhydraten langzaamaan een beetje te haten. Ik begrijp dus wel dat mensen ze zien als de boeman.

Inmiddels ben ik al jaren op gewicht en heb ik een haat-liefderelatie met suikers. Ik weet namelijk hoe een eetpatroon met minder koolhydraten voelt, hoe goed het me doet en dat ik het prima kan volhouden. Toch is een koolhydraatarm leven als een feestje zonder muziek of een vakantie zonder zon. Je kunt wel heel hard beweren dat het niet uitmaakt en dat je ze niet mist, maar dat is een keiharde leugen. Koolhydraten maken het leven gewoon een stuk leuker. En iedereen die zegt dat dat niet zo is, die liegt.

Daar op dat terras voelde ik mijn intense liefde voor koolhydraten. Kwam het nou door dat glas cola? Of kwam het door de zon en het feit dat ik zeker een stuk of twintig getrainde mannen op hun racefiets had ingehaald tijdens een lange klim? Ik weet het niet, maar ik nam nog een grote slok deed mijn ogen dicht en genoot van het leven!

Reageer op dit artikel