artikel

Column Suzan Tuinier – Mijn liefde voor het etiket

Voedingscommunicatie

Column Suzan Tuinier – Mijn liefde voor het etiket

Het is een gewoonte, misschien wel een tic en ik heb ‘m al vanaf mijn jeugd. Mijn afwijking zorgde er zelfs voor dat ik de keuze maakte om voeding en diëtetiek te gaan studeren. Ik voel me enorm aangetrokken tot het etiket van voedingsmiddelen…

Het is een gewoonte, misschien wel een tic en ik heb ‘m al vanaf mijn jeugd. Mijn afwijking zorgde er zelfs voor dat ik de keuze maakte om voeding en diëtetiek te gaan studeren. Ik voel me enorm aangetrokken tot het etiket van voedingsmiddelen. Daarom heb ik van communicatie over voeding en gezondheid mijn vak gemaakt.

Ik heb dus een brandende liefde voor het etiket. ‘100% natuurlijk’, ‘vol van smaak’, ‘lekker robuust’, ‘de basis voor iets goeds’ en ‘verwen jezelf’. Zomaar wat verleidingen die me opvallen tijdens een rondje etiketten kijken in de supermarkt. Het voelt bijna als flirten.

Al vrij snel frons mijn wenkbrauwen en gebruik ik na mijn hart ook maar eens mijn hersens. Ik heb er tenslotte een beetje verstand van. Het etiket is namelijk ook een van de wapens van marketeers en ze gebruiken allerlei foefjes om mij hun product te laten kopen. En soms presenteren ze daarmee het product een stuk gezonder dan het is. Maar je kunt ook veel nuttige en betrouwbare informatie op het etiket vinden. Zo is de ingrediëntenlijst heel handig als je wilt weten wat er precies in een product zit. Al moet je dan wel weten hoe je de informatie moet interpreteren. Als je mijn etikettenafwijking niet deelt of gewoon weinig tijd hebt, kun je niet 1-2-3 begrijpen wat er op het etiket staat. Dat vinden ook voedingswetenschappers en politici.

Moet er dan iets simpels op het etiket? Waardoor een consument in een oogopslag kan zien of iets goed voor je is of niet? Naar het vinkje luisterde niemand, dus dat verdwijnt. Is een stoplichtsysteem de oplossing? De Franse minister van volksgezondheid voerde recent het voedselstoplicht in. Maar het logo wordt niet verplicht en grote levensmiddelenbedrijven houden een andere aan. Laat ik ze het voordeel van de twijfel geven: alle beetjes helpen, al moet je dan niet allerlei verschillende keurmerken door elkaar gebruiken.

Op een paprika zit geen etiket, hooguit staat erop of hij biologisch is of niet. Maar iedereen weet dat-ie gezond is. En iedereen weet wat er in een paprika zit: paprika. Met producten die uit de fabriek komen zie je dat niet in een oogopslag, al zou je het dankzij de reclame bijna wel denken. Op zulke moment is het fijn als ik na een beetje flirten kan terugkeren bij mijn betrouwbare liefdespartner: het etiket.

 

Suzan Tuinier is mede-eigenaar van De tafel van 3, een communicatiebureau op het snijvlak van voeding en gezondheid. Sinds 2008 is ze coördinator van het Vitamine Informatie Bureau.

Suzan zal op regelmatige basis als columniste in Voeding Nu haar mening geven over diverse voedingsonderwerpen.

Reageer op dit artikel